នៅក្នុងដំណើរការនៃការចិញ្ចឹមបង្គានៅអាមេរិកខាងត្បូង កសិករជាច្រើនបានរកឃើញថា បង្គារបស់ពួកគេស៊ីចំណីយឺតៗ ហើយមិនលូតលាស់សាច់។ តើអ្វីជាមូលហេតុនៃបញ្ហានេះ? ការលូតលាស់យឺតរបស់បង្គាគឺដោយសារតែគ្រាប់ពូជបង្គា ចំណី និងការគ្រប់គ្រងក្នុងអំឡុងពេលដំណើរការចិញ្ចឹមវារីវប្បកម្ម។ប៉ូតាស្យូមឌីហ្វ័រម៉ាតអាចដោះស្រាយបញ្ហានៃការផ្តល់ចំណីយឺត និងកង្វះការលូតលាស់សាច់ក្នុងការចិញ្ចឹមបង្គា។ អ្នកបង្កាត់ពូជខ្លះបានរាយការណ៍ថា ពួកគេបានញ៉ាំអាហារធម្មតានៅក្នុងខែដំបូង ប៉ុន្តែមិនបានញ៉ាំច្រើននៅខែទីពីរ ដែលនាំឱ្យអ្នកបង្កាត់ពូជជាច្រើនគិតថាវាជាបញ្ហាជាមួយនុយ ហើយសង្ស័យថាគុណភាពចំណីមិនល្អបណ្តាលឱ្យមានការថយចុះនៃចំណង់អាហារបង្គា និងការផ្លាស់ប្តូរប្រភេទចំណី។ ជាលទ្ធផល ស្ថានភាពការផ្តល់ចំណីយឺតមិនបានប្រសើរឡើងទេ ហើយស្រះខ្លះកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរឡើង។

ដោយផ្អែកលើបញ្ហាទាំងនេះ មូលហេតុនៃការប្រើប្រាស់បង្គាអាមេរិកខាងត្បូងយឺតអាចសង្ខេបបានដូចខាងក្រោម៖

១. មូលហេតុនៃការដាំបង្គា៖

គ្រាប់ពូជបង្គាខ្លះមានទំហំខុសៗគ្នាដោយធម្មជាតិ ហើយការលូតលាស់របស់វាក៏នឹងខុសគ្នាក្នុងអំឡុងពេលដាំដុះនៅពេលក្រោយផងដែរ។ ក៏មានគ្រាប់ពូជបង្គាមកពីប្រភពផ្សេងៗគ្នាផងដែរ ដែលជារឿយៗលូតលាស់យឺត ឬឈប់លូតលាស់នៅដំណាក់កាលក្រោយ។

២. គុណភាពទឹក៖

កម្រិតខ្ពស់នៃអាសូតអាម៉ូញាក់ នីទ្រីត និង pH នៅក្នុងទឹកអាចបណ្តាលឱ្យមានការប្រែប្រួលរោគសាស្ត្រចំពោះបង្គាអាមេរិកខាងត្បូង ដោយហេតុនេះប៉ះពាល់ដល់របបអាហាររបស់ពួកវា។

៣. មានអតិសុខុមប្រាណជាច្រើននៅក្នុងស្រះ៖

វាអាចផ្តល់សារពាង្គកាយនុយយ៉ាងច្រើនសម្រាប់បង្គា ហើយដំណើរការផ្តល់ចំណីនឹងយឺតនៅពេលនេះ។

៤. កត្តាគ្រប់គ្រង៖

ដង់ស៊ីតេចិញ្ចឹមខ្ពស់ កម្រិតទឹករាក់ ការផ្លាស់ប្តូរទឹកមិនគ្រប់គ្រាន់ និងការផ្តល់ចំណីមិនគ្រប់គ្រាន់ (ជាទូទៅត្រូវបានគ្រប់គ្រងនៅ 6-8% នៃទម្ងន់ខ្លួន) សុទ្ធតែអាចបណ្តាលឱ្យមានការចិញ្ចឹមបង្គាយឺត។

 

បន្ថែមពីលើកត្តាខាងលើដែលបណ្តាលឱ្យបង្គាស៊ីចំណីយឺត ក៏មានជំងឺបាក់តេរី និងវីរុសផងដែរ។ បង្គាដែលមានជំងឺប្រាកដជាស៊ីចំណីយឺត។

ផលប៉ះពាល់នៃប៉ូតាស្យូមឌីម៉ូម៉ាតលើដំណើរការផលិតរបស់បង្គាអាមេរិកខាងត្បូង៖

ប៉ូតាស្យូមឌីហ្វ័រម៉ាតអាចកាត់បន្ថយអត្រាកើតជំងឺរលាកពោះវៀនចំពោះបង្គា Penaeus vannamei។ ប៉ូតាស្យូមឌីម៉ូម៉ាតមិនត្រឹមតែអាចធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវភាពជ្រាបចូលនៃពោះវៀន ជំរុញការរំលាយអាហារ និងការស្រូបយកប្រូតេអ៊ីន ជំរុញការលូតលាស់របស់បង្គាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជំរុញការធ្វើអាណានិគម និងការរីកសាយនៃបាក់តេរីមានប្រយោជន៍នៅក្នុងពោះវៀន រារាំងបាក់តេរីដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ក្នុងពោះវៀន គ្រប់គ្រង PH នៅក្នុងពោះវៀន ជំរុញការអភិវឌ្ឍពោះវៀន រក្សាសុខភាពពោះវៀនរបស់បង្គា កាត់បន្ថយអត្រាកើតជំងឺរលាកពោះវៀនចំពោះបង្គា Penaeus vannamei យ៉ាងច្រើន ធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវភាពស៊ាំរបស់បង្គា បង្កើនភាពធន់នឹងជំងឺរបស់បង្គា និងធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវភាពរស់រវើករបស់បង្គា។ ឥទ្ធិពលនៃការបន្ថែមកម្រិតផ្សេងៗគ្នានៃប៉ូតាស្យូមឌីម៉ូម៉ាតទៅក្នុងចំណីលើដំណើរការផលិតរបស់បង្គាសអាមេរិកខាងត្បូង។ ការបន្ថែមប៉ូតាស្យូមឌីម៉ូម៉ាត ០.៨% ទៅក្នុងរបបអាហារបានបង្កើនទម្ងន់សរុបរបស់បង្គាសអាមេរិកខាងត្បូង ២០.៦% ការឡើងទម្ងន់ប្រចាំថ្ងៃ ២៦% និងអត្រារស់រានមានជីវិត ៧.៨%។ លទ្ធផលពិសោធន៍បង្ហាញថា ការបន្ថែមកម្រិតប៉ូតាស្យូមឌីម៉ូម៉ាត ០.៨% ទៅក្នុងចំណីរបស់បង្គាសអាមេរិកខាងត្បូងអាចធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវការលូតលាស់របស់បង្គា និងបង្កើនអត្រារស់រានមានជីវិតរបស់ពួកវា។

មុខងារចម្បងរបស់ប៉ូតាស្យូមឌីម៉ូម៉ាតគឺមានប្រសិទ្ធភាពប្រឆាំងនឹងបាក់តេរី និងសម្លាប់បាក់តេរី ដែលអាចធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវភាពធន់នឹងជំងឺរបស់បង្គា និងបង្កើនសុខភាពរាងកាយរបស់វា។ សមាសធាតុសំខាន់ៗនៃប៉ូតាស្យូមឌីហ្វ័រម៉ាតអាចគ្រប់គ្រងរចនាសម្ព័ន្ធនៃមីក្រូជីវសាស្រ្តពោះវៀន និងរក្សាតុល្យភាពនៃមីក្រូជីវសាស្រ្តពោះវៀន ដែលអាចធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវភាពជ្រាបចូលនៃពោះវៀនបង្គា បង្កើនសកម្មភាពរបស់ប្រូតេអ៊ីស បង្កើនការរំលាយអាហារ និងការប្រើប្រាស់ប្រូតេអ៊ីនចំណី កាត់បន្ថយសមាមាត្រចំណី ធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវស្ថានភាពចំណីរបស់បង្គា និងជំរុញការលូតលាស់របស់បង្គា។